Zamiast postrzegać swoją kasę oszczędnościową jako skarbiec, pomyśl o niej jak o kanale. Teoretycznie zadanie jest proste: pobiera pieniądze od tych, którzy oszczędzają więcej, niż wydają, i przekazuje je tym, którzy pożyczają, aby je wydać. Instytucje finansowe płacą inwestorom odsetki lub dywidendy za możliwość udostępnienia swojego kapitału innym. Ten przepływ środków pieniężnych następuje nie tylko za pośrednictwem rachunków bieżących banków komercyjnych. Występuje także w strukturach zdecentralizowanych, takich jak kasy oszczędnościowo-pożyczkowe, kasy oszczędnościowe, towarzystwa oszczędnościowo-pożyczkowe, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, a nawet pocztowe kasy oszczędnościowe.
„Banki oszczędnościowe kierują oszczędności osób, które wydają mniej swoich dochodów, do kredytobiorców, którzy chcą wydawać więcej”.
Istnieją strukturalne różnice pomiędzy tymi instytucjami a zwykłymi bankami komercyjnymi. Z wyjątkiem dużych banków komercyjnych, te instytucje oszczędnościowe na ogół nie przyjmują depozytów na żądanie. Nie możesz wypisywać czeków na saldo swojego wspólnego banku oszczędnościowego, tak jak w przypadku konta czekowego. Zamiast tego działają w oparciu o różne zachęty i korzenie historyczne. Na przykład w Europie Pocztowy System Oszczędności i wiele innych instytucji jest gwarantowanych przez państwo. Ich pieniądze nie pozostają bezczynne. Inwestują głównie w obligacje rządowe i inne aktywa gwarantowane przez rząd.
Działalność charytatywna jako siła napędowa finansowania
Model ten rzadko opiera się na czystej maksymalizacji zysku. Jej korzenie tkwią w działalności charytatywnej. Początki kas oszczędnościowych są często częścią działalności charytatywnej, mającej na celu zachęcenie osób dysponujących umiarkowanymi środkami do oszczędzania. Celem nie jest wyciąganie zysków od biednych, ale zapewnienie mechanizmu gromadzenia bogactwa.
Chronologia tego rozwoju pokazuje, jak lokalne były to działania. Pierwsze miejskie kasy oszczędnościowe powstały na bazie włoskich lombardów miejskich. W Holandii dzięki staraniom organizacji charytatywnej założonej w 1783 r. powstały lokalne kasy oszczędnościowe, a pierwszy bank w Holandii otwarto w 1817 r. W tym samym czasie w Niemczech rozwinęły się prywatne kasy oszczędnościowe, z których pierwsza powstała w Hamburgu w 1778 r.
Modele brytyjskie i amerykańskie
Model brytyjski wprowadził specjalną strukturę: Powierniczy Bank Oszczędnościowy. Pierwsza kasa oszczędnościowa w Wielkiej Brytanii została założona w 1810 roku przez biednego proboszcza pod nazwą Towarzystwo Przyjazne Oszczędnościom. Ten okazał się prekursorem Banku Oszczędnościowego, banku, który nie miał kapitału, a zyski należały wyłącznie do deponentów.
Stany Zjednoczone poszły podobną drogą. Początek rozwoju bankowości oszczędnościowej w Stanach Zjednoczonych również miał charakter non-profit. Pierwsze banki powstały w celach charytatywnych na początku XIX wieku. Wzajemne kasy oszczędnościowe nie zniknęły wraz z pojawieniem się innych instytucji realizujących te same zadania. Pozostają skoncentrowani w północno-wschodnich Stanach Zjednoczonych.
Dlaczego ta struktura jest dziś ważna
Dla dzisiejszych deponentów różnica między bankami komercyjnymi a kasami oszczędnościowymi nie jest jedynie faktem historycznym. Ma wpływ na to, gdzie trafiają Twoje pieniądze i kto z nich korzysta. W kasie oszczędnościowej jesteś tak naprawdę właścicielem. Żadne zyski nie trafiają do zewnętrznych akcjonariuszy. Trafia do inwestorów.
Stwarza to inny profil ryzyka. Patrząc na to, gdzie inwestowane są te fundusze, wyraźnie widać duży nacisk na bezpieczeństwo. W wielu systemach europejskich rządowe papiery wartościowe stanowią największą część portfela inwestycyjnego. To nie przypadek. Odzwierciedla to pierwotną misję firmy polegającą na ochronie inwestorów dysponujących umiarkowanymi środkami przy jednoczesnym zapewnianiu stabilnych (aczkolwiek umiarkowanych) zysków.
Kompromis
