Het begon met een meningsverschil. Een goede.
In 2018 was ik van plan een 20-daagse reis door Azië te maken. Mijn toenmalige vriend wilde licht reizen. Geen ingecheckte tassen. Precies wat bij ons in het vliegtuig past. Ik keek hem aan alsof hij had voorgesteld om over de Stille Oceaan te fietsen. Ik ben een trotse overpakker. Ik wil opties. Ik leef voor de hypothetische behoefte aan 348 paar katoenen slips of het derde paar schoenen voor “voor het geval het regent, maar niet te hard.”
Ik wilde niet afhaken. Ik wilde zeker geen packing cubes. Die kleine plastic gevangenissen voor sokken.
Wij hebben een compromis gesloten. Eén tas. De ** Visarend Farpoint 40 **.
Ik dacht dat het een fase was. Dat was het niet. Het veranderde alles.
Geen tas. Een levensstijl.
Je kunt de beste koffer kopen die er te koop is. Er zijn bakken die het gevoel hebben een wolk te knuffelen. Maar de Farpoint geeft niets om jouw draagtas. Het gaat om beweging. Van hotel naar hostel naar luchthaventerminal zonder een schouderkom te laten vallen.
Sjanghai. Tokio. Osaka. Kioto. Busan. Seoel. Hongkong.
Acht steden in drie weken. Vluchten. Treinen. Krappe hostels. Ruime appartementen.
Ik heb deze tas sinds 2018 in mijn bezit. Hij heeft in drie verschillende huizen gewoond. Ik heb op metrovloeren gezeten met het apparaat op mijn borst gebalanceerd als een schild tegen de elementen. Ik heb het in de kofferbak van auto’s gestopt die al te vol waren. Ik gooide het van de trap. Ik gebruikte hem als helm bij plotselinge zomeronweersbuien.
Het werkt nog steeds.
Het is absurd ruim. 40 liter. Het klinkt klein totdat je het probeert te zippen. Er passen bijna genoeg spullen in om je rug te breken. En toch heb ik het nog nooit gecontroleerd. De compressieriemen zorgen ervoor dat het silhouet strakker wordt, zodat het zonder problemen in bagagebakken of op treinrekken kan worden geschoven. Het voldoet aan de handbagagespecificaties. Gebruikelijk.
Als je op de envelop drukt. Misschien een klein beetje.
Met de Farpoint voelt het dragen van 40 pond als een hobby.
De zakken zijn op de beste manier verwarrend.
- Twee meshzakken aan de voorkant. Ik schuif natte schoenen hierheen. Of flessen die lekken.
- Een klein extern vak. Paspoort. Sleutels. De spullen die je pakt terwijl je om een taxi schreeuwt.
- Het hoofdgedeelte heeft twee kamers.
- Eén heeft een hoes voor laptops. E-readers. Tabletten. Welk fragiele scherm je ook met je meedraagt.
- De grote kamer heeft interne banden. Ze comprimeren je kleding totdat je lijkt op een gecomprimeerd bestandsformaat. Rits gaat nog dicht. Door magie.
Aan de andere kant van de tas loopt een gaasvak over de gehele lengte. Ik heb hier ondergoed neergezet. Toiletartikelen. De spullen die je nu nodig hebt. Niet morgen.
Als je het draagt, zie je eruit als een schildpad. Een zeer georganiseerde schildpad. Je kunt niet snel lopen als je 40 kilo uitrusting op je ruggengraat draagt. Of dat denk je toch.
De riemen besparen je. Gevoerde schouders. Heupriem. Borstclip. Op de borstband zit een fluitje. Ik gebruik het om vrienden te irriteren op muziekfestivals. Niet voor noodgevallen. Maar als ik weg moest lopen van gevaar, zou het misschien wel werken.
Ik ben 1,80 meter. Het frame voelt te groot aan. Ik wiebel soms. Het zwaartepunt trekt me naar voren. Maar de tas heeft een verborgen compartiment waarin je alle riemen kunt verstoppen. Het wordt een plunjezak. Je tilt hem op. Je loopt. Geen schildpad meer. Alleen bagage.
De ritsen zijn het echte wonder. Ik pak te veel in. Iedereen zegt dat ik te veel inpak. Ik geloof ze niet. De ritsen glijden. Zelfs als hij tot barsten gevuld is. Zelfs bij luchtvochtigheid. Zelfs na acht jaar. Ze knappen niet. Ze blijven niet plakken. Ze zijn ook afsluitbaar. Dat is belangrijk als u uw tas ‘s nachts in de trein laat staan.
Osprey heeft het sinds 2018 aangepast.
De nieuwe versie is lichter. Minder gewatteerd. De heupgordel is korter. De laptophoes is nu naar boven gericht in plaats van in de tas. Kleine veranderingen. Je zult ze waarschijnlijk pas opmerken als je het koopt. En zelfs dan. Het voelt als dezelfde tas.
Er is een damesmodel. Het Fairview. Kleiner kader. Gebogen voor heupen. Het is leuk. Maar niet als je een grote kist hebt. Niet als je veel meeneemt. Voor mij doet het pijn na uur twee. Ik blijf bij de unisex Farpoint. Ze zijn allebei te bevestigen aan de Farpoint Daypack. Stapelen is mogelijk. Ik doe dit alleen als ik geen keus heb.
Kleuren? Saai. Helder geel. Neongroen. Dingen die op bouwuitrusting lijken. Het maakt mij niet uit. Als het je bevalt hoe het werkt, draag je het desnoods in modderkleur.
Over stijl kun je discussiëren. Over esthetiek kun je discussiëren. Ik heb een lege kofferbak en een comfortabele rug. Dat is alles wat u nodig heeft.
