Cijfers liegen niet, maar kunnen de werkelijkheid vertroebelen. Bekijk historische gegevens voor de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Duitsland en Frankrijk van 1790 tot 1940. Er verschijnt een grillige groothandelsprijsindexlijn. Dit is een maatstaf voor de relatieve prijsverandering. Een reeks cijfers die de gemiddelde verandering in de uitgaven tussen perioden weergeeft. Of over plaatsen heen.
Deze tools zijn uit noodzaak geboren. Vroege ontwikkelaars moeten de kosten van levensonderhoud kennen. Er moet worden berekend hoeveel de lonen moeten worden verhoogd, zodat werknemers niet achterblijven. Dit is nog steeds een kernkenmerk. Gebruik deze indices om prijsveranderingen in de loop van de tijd te evalueren. Gebruik deze om de kosten tussen verschillende landen te vergelijken. De consumentenprijsindex is zijn bekendste neef, maar de groothandelsindex vertelt een ander verhaal over de productie, en niet alleen over de consumptie.
Bemonsteringsprobleem
Het verzamelen van gegevens is het grootste probleem. Het is niet mogelijk om alle prijzen over de hele wereld te volgen. Het is niet mogelijk. In de meeste gevallen is monstername noodzakelijk. Hoe groter het land, hoe complexer het steekproefpatroon.
Stel je voor dat je probeert een index op te bouwen voor een groot land. Ik heb een monster nodig dat de prijsveranderingen in verschillende steden weergeeft. Ik heb informatie nodig over verschillende soorten verkooppunten. supermarkt. Warenhuis. Een nabijgelegen winkel. En ook van verschillende producten. Idealiter zou het aantal prijzen dat voor elke categorie wordt geselecteerd, overeenkomen met het belang ervan in de totale uitgaven van het land. De meeste indices zijn slechts benaderingen van dit ideaal. Ze zijn dichtbij genoeg om nuttig te zijn.
Consistentieval
Wanneer u het monster krijgt, moet u prijzen verzamelen. Het doel is eenvoudig. Het verschil tussen de twee data mag alleen de prijsverandering weerspiegelen. Niets anders. Idealiter zou je elke keer exact dezelfde items verzamelen.
Sommige producten zijn gemakkelijker te standaardiseren. Laten we tarwe als voorbeeld nemen. Nr. 2 Rode winter. Bulk. Karloten. FOB Chicago. spotmarktprijs. Gemiddelde van hoge en lage prijzen. per schepel. Als alle producten zo nauwkeurig zouden zijn, zou indexeren eenvoudig zijn. De meeste producten zijn echter geen tarwe.
Het is moeilijk om het product goed genoeg te beschrijven zodat verschillende agenten hetzelfde artikel kunnen vinden. “Herenschoenen” is geen specifiek object. Dit is een klasse. Daarom zijn de prijsincassobureaus afhankelijk van respondenten. Meestal een commerciële onderneming. Rapporteert de prijs van dezelfde variatie in opeenvolgende perioden. De variant kan van bedrijf tot bedrijf verschillen, maar zolang de bedrijven dezelfde versie van het product volgen, blijven de gegevens standhouden.
Kwaliteit drijft. Een schoen uit 1920 is niet hetzelfde als een schoen uit 1930, ook al zegt het label hetzelfde. Om dit probleem te ondervangen, vermijdt het bureau het berekenen van de gemiddelde waargenomen prijs voor elk product op datum. Converteer in plaats daarvan elke prijs naar een percentage van de prijs van de vorige periode uit dezelfde bron. Dit worden prijsverwanten genoemd. Ze isoleren verandering. Elimineer de ruis die gepaard gaat met wijzigingen in de productdefinitie.
Het gewichtsdilemma
Nu heb je familieleden. De volgende stap is om ze te combineren. Gemiddelde familieleden van dezelfde specificatie van verschillende leveranciers. In sommige gevallen berekenen we eerst het stadsspecifieke gemiddelde en voegen we vervolgens de steden samen. Dit geldt ook voor soortgelijke artikelen.
De echte moeilijkheid is het combineren van familieleden voor verschillende goederen. Je moet ze verschillende gewichten geven. Niet alle producten zijn gelijk. In de groothandelsindex zijn de tarweprijzen belangrijker dan de paprikaprijzen. Tarwe voedde mensen. Peper brengt ze op smaak. Het economische gewicht is anders.
Maar hier is het probleem. Het relatieve belang van producten verandert in de loop van de tijd. Sommige artikelen zijn niet meer in gebruik. Er verschijnen nieuwe. De samenstelling en vormgeving van de items zijn zo verschillend dat je je afvraagt of het wel hetzelfde item is. Onder deze omstandigheden zijn de geselecteerde gewichten slechts gedurende één periode nauwkeurig.
Welke periode? Basisjaar.
Hoe verder u zich van de basisperiode verwijdert, hoe minder betekenisvol de vergelijking wordt. Je vergelijkt de moderne economie met de gewogen mandjes van tientallen jaren geleden. Deze gewichten worden een historisch artefact. Prijsindexcijfers kunnen prijsveranderingen alleen relatief nauwkeurig meten voor perioden die dicht bij elkaar in de tijd liggen.
Hierdoor ontstaan blinde vlekken. Als je het over een periode van honderd jaar bekijkt, zoals Burns en Mitchell doen, zie je een renaissance. Beste gok. Indexen zijn waardevol. Ze laten trends zien. Maar ze verbergen ook structurele veranderingen onder de oppervlakte. De mand verandert. De gewichten rotten. De cijfers blijven bestaan, maar hun betekenis verandert.
Hoeveel van de inflatie die u in deze historische grafieken ziet, is reëel en hoeveel is slechts een statistisch artefact dat een bewegend doel probeert te meten? Meestal is het antwoord beide. De indexen vertellen ons waar de prijzen naartoe zijn gegaan. Het is voor hen moeilijk om ons te vertellen waarom de mand zelf niet langer op een economie lijkt.
Onzichtbare belastingen door kwaliteitsveranderingen
Het echte probleem met prijsindexcijfers is niet alleen wiskunde. De wereld staat niet stil.
In een geïndustrialiseerde economie is opa’s broodrooster niet jouw broodrooster. Fysieke en technische kenmerken zijn zo dramatisch veranderd dat ware identiteit een mythe is geworden. Prijsindexcijfers proberen echter de inflatie te volgen door middel van “like-for-like-vergelijkingen”. Omdat de appel voortdurend evolueert, zal deze maatstaf breken.
Er bestaat geen perfecte oplossing voor kwaliteitsveranderingen. U kunt geen producten uit uw winkelwagen verwijderen. het systematisch verwijderen van goederen die verbeterd zijn, duwt de index omhoog. Verbeteringen zijn goed. Als ze worden verwijderd, zou de inflatie hoger lijken dan ze in werkelijkheid is. Als je bederfelijke goederen verwijdert, draait de bias om. De index ziet er beter uit dan hij in werkelijkheid is.
Statistici proberen dus veranderingen aan te brengen. Ze kijken naar kostengegevens. Autofabrikanten kunnen bijvoorbeeld inschatten hoeveel het in de loop van de jaren zal kosten om nieuwe veiligheidsvoorzieningen toe te voegen of de brandstofefficiëntie te verbeteren. Kostenstijgingen worden beschouwd als kwaliteitsveranderingen. Het resterende prijsverschil wordt behandeld als pure inflatie.
Deze aanpak heeft echter zijn nadelen. Het mist waarde die niet extra kost.
Verbeteringen die de gebruikerservaring verbeteren zonder de productiekosten te verhogen, zijn onzichtbaar voor traditionele aanpassingsmodellen.
Dit veroorzaakte een debat. Overdrijft de Amerikaanse regering de inflatie al tientallen jaren? In 1961 concludeerde de Stigler-commissie dat de meeste economen geloofden dat er sprake was van een systematische opwaartse tendens. De logica is eenvoudig. goederen worden beter. Als u daar geen rekening mee houdt, zult u zowel voor betere kwaliteit als voor prijsverhogingen moeten betalen. Deze vertekening kan ook in andere landen bestaan, aangezien de Amerikaanse index vaak als de gouden standaard wordt beschouwd.
Het Bureau of Labor Statistics is het daar niet mee eens. Hun officiële standpunt is dat fouten als gevolg van kwaliteitsveranderingen elkaar opheffen. Sommige producten worden verbeterd. Sommigen worden erger. Het netto-effect is nul. Het is een geldig standpunt, maar het voelt meer als een bescherming tegen kritiek dan als een rigoureus bewijs.
Catalogusprijs en werkelijke prijs
De tweede bron van fouten is eenvoudiger. Veel indices zijn afhankelijk van catalogusprijzen. Dit is de stickerprijs. Aanbevolen prijs. Dit zijn niet de bedragen die mensen daadwerkelijk betalen.
Lijstprijzen veranderen langzaam. Ze zijn plakkerig. De daadwerkelijke aankoopprijs varieert echter van moment tot moment. Ze fluctueren. Ze vallen.
Een onderzoek van de overheidsopdrachtendiensten brengt deze tekortkoming aan het licht. De koper betaalde minder dan de vermelde catalogusprijs. De variaties zijn nog groter. De biedprijs is een basis voor onderhandeling en is niet het resultaat van de transactie.
Wanneer indices catalogusprijzen gebruiken, missen ze de kortingen. Ze missen de omzet. Ze missen de realiteit van de markt. Dit veroorzaakt vervorming. De inflatie lijkt hoger dan het geld dat uit uw zak komt.
Wat is nauwkeuriger? Bedrukt etiket of kassabon? Het antwoord bepaalt of u de inflatiedruk voelt of dat u het alleen maar in het rapport leest.





























