Wielki kryzys 1929 r.: jak długi i spekulacja podczas I wojny światowej doprowadziły do ​​światowego upadku gospodarczego

6

Aby zrozumieć, dlaczego Wielki Kryzys w 1929 r. był tak poważny, musimy spojrzeć wstecz. Szczególnie po I wojnie światowej. Wojna nie była jedynie przerysowaniem mapy świata. Sposób, w jaki zmieniło to ekonomiczny rozkład władzy, stworzył kruchy system światowy. Przed 1914 rokiem Europa była fabryką świata. Po 1918 roku zakłady produkcyjne zostały rozesłane do innych regionów. Kraje rozwinięte, takie jak Stany Zjednoczone, sprzedawały towary za granicę i zbierały zyski. Jednak to bogactwo ma swoją ciemną stronę.

Wraz ze wzrostem produkcji przemysłowej w latach dwudziestych XX wieku wzrosła również produkcja rolna. Więcej jedzenia oznaczało niższe ceny. Dochody rolników w krajach rozwijających się spadły. Stracili wzrost gospodarczy, którym cieszyli się miejscy robotnicy przemysłowi. Ta nierównowaga doprowadziła do szerszego upadku.

Monopole i słabe regulacje w gospodarce USA

Stany Zjednoczone znajdują się w centrum kryzysu, którego struktury wewnętrzne uległy osłabieniu. I wojna światowa zmusiła małe amerykańskie firmy do zjednoczenia się, aby przetrwać. Efektem była fala konsolidacji. Do 1929 roku zaledwie 200 holdingów kontrolowało ponad 50 procent gospodarki USA.

Taka koncentracja bogactwa była niebezpieczna. Jeśli główna spółka zbankrutuje, szkodzi to nie tylko branży; wstrząsa całą gospodarką narodową.

Nadzór regulacyjny był równie słaby. Przepisy regulujące banki i korporacje były przestarzałe i niewystarczające. Akcjonariusze często pozostawali w ciemności. Przejrzystość była niewielka, brak prawdziwego audytu i praktycznie brak ochrony inwestorów. System ten opierał się na zaufaniu do instytucji, które nie były przygotowane na stresujące sytuacje.

Nadwyżka eksportowa i bańka spekulacyjna

Od 1924 do 1929 roku Stany Zjednoczone w dalszym ciągu odnotowywały nadwyżkę handlową. Stany Zjednoczone stały się największym pożyczkodawcą na świecie, udzielającym pożyczek innym krajom. Krajowe gałęzie przemysłu, takie jak motoryzacja, budownictwo i energia elektryczna, prosperowały. Popyt na te produkty był ogromny.

Popyt ten napędzał giełdę. Nie był to jednak popyt oparty na długoterminowej wartości. To była spekulacja. Inwestorzy kupowali akcje spodziewając się szybkiego wzrostu ich wartości, a cena akcji wyraźnie przewyższała jej realną wartość. Rynek zamienił się w domek z kart.

Kiedy inne kraje nie spłacały amerykańskich pożyczek, łańcuch kredytowy został zerwany. Wyczerpana międzynarodowymi pożyczkami i krajowymi spekulacjami, gospodarka amerykańska zaczęła podupadać.

Globalna pętla sprzężenia zwrotnego: Wielka Brytania i Niemcy

Kryzys ten nie był wyłącznie problemem amerykańskim. Rozprzestrzenił się poprzez globalne powiązania finansowe. W Wielkiej Brytanii funt szterling stał się przewartościowany. To sprawiło, że brytyjski eksport był drogi i niekonkurencyjny. Wolumen handlu spadł, a gospodarka uległa dalszemu pogorszeniu.

W Niemczech sytuacja była jeszcze gorsza. Kraj poniósł ciężar reparacji wojennych. Aby im zapłacić, rząd drukował pieniądze bez zabezpieczenia. Rezultatem była hiperinflacja. Oszczędności zostały zniszczone. Załamała się stabilność społeczna.

Tymczasem amerykańscy decydenci się wahali. Nie podjęli w odpowiednim czasie i skutecznych działań mających na celu ustabilizowanie rynku i zwiększenie płynności. Z powodu ich bierności recesja przerodziła się w depresję.

Straty ludzkie i ekonomiczne

Kryzys najmocniej dotknął miasta przemysłowe. Przedsiębiorstwa zależne od produkcji i budownictwa w centralnych obszarach miast upadły z dnia na dzień. Szczególnie mocno ucierpiało górnictwo. Po zamknięciu fabryk zniknął popyt na węgiel i metale.

Liczby są zdumiewające. Globalna produkcja spadła o 42 procent. Handel światowy spadł o 65 procent. Na całym świecie liczba bezrobotnych sięgnęła 50 milionów. To nie są tylko statystyki. Są to rodziny eksmitowane ze swoich domów; kolejki po pomoc ciągnące się kilometrami; i zawiedzione nadzieje.

Katastrofa 1929 roku nie była dziełem przypadku. Było to wynikiem długów wojennych, kryzysu w rolnictwie, monopoli korporacyjnych, luźnych regulacji, baniek spekulacyjnych i globalnej współzależności gospodarczej. Kiedy spada rynek amerykański, spadają także inne rynki na całym świecie. Lekcja? ekonomiczny

Krach, który zniszczył rynek

Giełda nowojorska przeżywała falę nieustannego wzrostu i charakteryzowała się niewiarygodnie wysokim wskaźnikiem P/E. Iluzja ta upadła 3 października 1929 roku. Trend wzrostowy został zatrzymany. W ciągu kilku dni ceny akcji kilku dużych holdingów zaczęły spadać.

21 października panika ogarnęła cały świat. Zagraniczni inwestorzy sprzedali swoje udziały i uciekli z tonącego statku. Upadek przyspieszył, a korekta przekształciła się w spadek swobodny. Nadszedł dzień, który historia wspomina z przerażeniem. Czarny Czwartek, 24 października 1929. Rynek nie tylko upadł. Upadł na podłogę.

Konsekwencje były natychmiastowe i brutalne. Banki upadały z alarmującą częstotliwością. Oszczędności całego życia wyparowały z dnia na dzień, pozostawiając jedynie dług i rozpacz.

Jednak historia nie kończy się na pokazaniu cen akcji.

Przetrwanie w świecie po upadku

To, co wydarzyło się potem, było dziwniejsze i smutniejsze niż sam krach finansowy. Kończąca się gotówka i będąc na skraju głodu Amerykanie powrócili do swoich prymitywnych instynktów.

Zwrócili się ku ziemi. Rodziny zaczęły uprawiać warzywa i owoce nie dla zysku, ale dla przetrwania. Sprzedali to, co im zostało, aby zebrać wystarczającą ilość pieniędzy na żywność.

Nowoczesna gospodarka upadła, ponieważ podaż pieniądza praktycznie zniknęła z rynku. Ludzi nie było stać na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Powrócili więc do handlu barterowego, najstarszej formy handlu znanej ludzkości.

Rynek nie tylko się załamał. Zniknął. Gotówka stała się bezwartościowym papierem.

Gospodarka barterowa zastąpiła dolara. Na co mógłbyś wymienić bochenek chleba? Może za buty. Może godzina pracy. Abstrakcyjne pojęcie „wartości” stało się konkretne, bezpośrednie i wymagające.

Taka była rzeczywistość we wczesnych latach Wielkiego Kryzysu. Nie tylko wykres wiszący na ścianie. I powrót do czasów sprzed kontroli, kiedy przetrwanie zależało od tego, co można uprawiać, tworzyć i handlować.

Mobilizacja krajowego przemysłu w czasie kryzysu gospodarczego

Kiedy burze uderzają w gospodarkę, strategia często zmienia się z integracji globalnej na wzmocnienie frontu wewnętrznego. W Turcji oznacza to, że zachęca się obywateli do zachowywania dyscypliny i preferowania produktów lokalnych. Jest to defensywna strategia finansowa mająca na celu zatrzymanie kapitału w kraju w okresach niestabilności na rynkach zagranicznych.

Kryzys ten osiągnął apogeum 4 kwietnia 1929 roku. W tym dniu Uniwersytet w Stambule zorganizował spotkanie na temat promocji i ochrony dóbr krajowych. To było coś więcej niż tylko wykład. To było wydarzenie mobilizujące. Młodzież zbierała się tam nie po to, żeby studiować ekonomię, ale żeby złożyć przysięgę. Obiecali, że będą używać produktów wyprodukowanych w Turcji i zmieniać zachowania konsumentów na patriotyczne.

Dlaczego chcą składać przysięgę? Ponieważ nawyki trudno zmienić. Kiedy gospodarka jest stabilna, towary importowane zwykle cieszą się lepszą reputacją lub są tańsze. W czasach kryzysu zmiana tej inercji wymaga czegoś więcej niż tylko logiki. Wymaga zaangażowania mentalnego.

Aby ten początkowy wybuch entuzjazmu przerodził się w ciągły ruch, potrzebna jest struktura. Założono kluby, aby szerzyć energię studencką wśród szerszej populacji. Pojawiło się Towarzystwo Gospodarki Narodowej i Oszczędności. Organizacja, na której czele stoi Kazym Ozalf, rozpoczęła swoją działalność z jasną misją, aby korzystanie z lokalnych produktów było normą, a nie wyjątkiem.

Ozalf rozumie, że bezpieczeństwo gospodarcze kraju zależy od dyscypliny konsumenckiej. Oszczędności zmniejszają zależność od kredytów zagranicznych. Produkcja krajowa zmniejsza podatność na zakłócenia globalnego łańcucha dostaw. Misją stowarzyszenia jest zmniejszanie rozbieżności pomiędzy polityką rządu a działaniami publicznymi.

„Przemysł kraju nie przetrwa, jeśli zostanie porzucony przy kasie”.

Nie jest to izolacjonizm sam w sobie. Chodzi o trwałość. Zachęcając do oszczędzania i konsumpcji krajowej, rząd próbował chronić gospodarkę przed najgorszymi skutkami Wielkiego Kryzysu. Skutki były mieszane, ale cel był jasny: stworzenie tarczy finansowej.

Wysiłki stowarzyszenia położyły podwaliny pod późniejszą politykę przemysłową. Pokazują, że nastroje konsumentów mogą wpłynąć na cele krajowe. Przez dziesięciolecia takie podejście kształtowało sposób, w jaki Türkiye postrzega swoje relacje z rynkiem globalnym. Stworzyło napięcie między otwartością a niezależnością, które trwa do dziś.

Czy to jest skuteczne? Częściowo. Stworzyło to poczucie nacjonalizmu gospodarczego. Stymulowało to wczesną produkcję lokalną. Ale to też ogranicza konkurencję. Konsumenci płacą wyższe ceny, ponieważ mają mniejszy wybór. Alternatywą jest bezpieczeństwo kosztem efektywności.

Dziedzictwo Krajowego Towarzystwa Ekonomiczno-Oszczędnościowego jest nadal obecne w tureckiej strategii przemysłowej. Panuje przekonanie, że krajowa produkcja jest kwestią prestiżu narodowego. Podobnie jak napięcie między ochroną lokalnego przemysłu a integracją z handlem światowym.

Obecnie pojawienie się nowych kryzysów rodzi te same pytania. W jakim stopniu ochrona staje się nadopiekuńcza? Czy krajowy przemysł może odnieść sukces bez konkurencji? Odpowiedź z 1929 r. dostarczyła lekcji, ale nie stała się planem. Gospodarka się zmienia. Ludzkie zachowanie dostosowuje się. Jednak podstawowy dylemat równowagi i bezpieczeństwa pozostaje ten sam.