Nie trzeba daleko szukać, aby znaleźć wczesnego, choć nieporadnego, prekursora współczesnego aktywizmu konsumenckiego. Przyjrzyj się kopii dokumentu ze stycznia 1770 roku znajdującego się w Bibliotece Parlamentu w Waszyngtonie. Jest to pilny apel do Synów i Córek Wolności. Przesłanie jest proste: nie kupuj niczego od Williama Jacksona. Dlaczego? Ponieważ kupiec z Bostonu zignorował kolonialne bojkoty brytyjskiego importu.
Była to era Umów o zakazie importu (1765-1775). Był to główny sposób, w jaki koloniści próbowali zmusić Wielką Brytanię do uznania ich praw politycznych. Teoretycznie strategia jest prosta. Zastosuj presję finansową. Spraw, aby ból był na tyle namacalny, aby Parlament mógł go wysłuchać.
Pierwsza większa kampania rozpoczęła się wraz z uchwaleniem ustawy znaczkowej w 1765 r. Następnie wydano ustawy Townshend z 1767 r. W odpowiedzi grupy takie jak Synowie Wolności i kupcy wigowie utworzyły stowarzyszenia. Zgodzili się zaprzestać importu brytyjskich towarów do kolonii. To był skoordynowany strajk. Brytyjscy handlowcy i producenci nagle stanęli przed barierami handlowymi. Logika była taka, że ból gospodarczy doprowadzi do zmian politycznych. Na początku wydawało się, że to działa. Bojkot zadziałał, ponieważ parlament uchylił te konkretne przepisy. Bezpośrednie zagrożenie zniknęło.
Jednak ta strategia była błędna. Zależało to od tego, czy Wielka Brytania odczuwała pilną potrzebę.
Dziesięć lat później Ustawy Nie do zniesienia z 1774 r. ponownie podniosły stawkę. Pierwszy Kongres Kontynentalny nie wahał się. Natychmiast utworzono komitet ds. nieimportu i komitet ds. eksportu. Cel pozostał ten sam: ekonomiczna izolacja metropolii. Mieli nadzieję, że utrata rynku amerykańskiego zmusi ich do zmiany polityki.
Ale tak się nie stało.
Dlaczego bojkot nie wywarł pożądanego skutku w parlamencie do 1774 r.? Ponieważ Brytyjczycy zmienili scenariusz. Otworzyli nowe rynki w Europie. Kolonie nie były już jedyną opcją dla brytyjskich producentów. Krwawienie ustało. Zniknęły naciski polityczne.
Przez dziesięć lat główną bronią kolonistów był nieimport. Próbowali spełnić swoje żądania Wielkiej Brytanii środkami pokojowymi. Nie udało się. Gospodarka brytyjska przyjęła cios. Prawa polityczne, których domagali się koloniści, pozostały nieuchwytne.
Eksperymenty wykazały, że presja konsumentów ma swoje granice. Zwłaszcza jeśli cel ma inne opcje.
