Je hoeft niet ver te zoeken om een vroege, rommelige blauwdruk voor modern consumentenactivisme te vinden. Zie een kopie van het document uit januari 1770 in de Library of Parliament in Washington, DC. Dit is een dringende oproep aan de Zonen en Dochters van de Vrijheid. De boodschap is simpel: koop niets van William Jackson. Waarom? Omdat een handelaar uit Boston de koloniale boycot van Britse import negeerde.
Dit was het tijdperk van de niet-invoerovereenkomsten (1765-1775). Dit was het belangrijkste middel waarmee de kolonisten probeerden Groot-Brittannië ertoe te brengen zijn politieke rechten te erkennen. In theorie is de strategie eenvoudig. Gebruik financiële druk. Zorg ervoor dat het genoeg pijn doet dat het Parlement luistert.
De eerste grote stap kwam na de Stamp Act van 1765. Deze werd gevolgd door de Townshend Acts van 1767. Als reactie hierop vormden groepen als de Sons of Liberty en Whig zakenlieden verenigingen. Ze kwamen overeen om te stoppen met het brengen van Britse goederen naar de koloniën. Het was een gecoördineerde aanval. Britse kooplieden en fabrikanten werden plotseling geconfronteerd met handelsbelemmeringen. De logica is dat deze economische pijn tot politieke veranderingen zal leiden. In eerste instantie leek het te werken. De boycot mislukte omdat het Parlement deze specifieke wetsvoorstellen vernietigde. De onmiddellijke dreiging is verdwenen.
Deze strategie is echter gebrekkig. Het hangt ervan af of Groot-Brittannië de druk zal voelen.
Tien jaar later verhoogden de Intolerable Acts van 1774 de inzet opnieuw. Het Eerste Continentale Parlement aarzelde niet. Er werden onmiddellijk een niet-importcommissie en een niet-exportcommissie opgericht. Het doel is hetzelfde: het moederland economisch isoleren. Ze hopen dat het verlies van de Amerikaanse markt hen zal dwingen hun beleid te veranderen.
Dat gebeurde niet.
Waarom had de boycot in 1774 niet het gewenste effect op het Parlement? Omdat de Britten het script veranderden. Ze openden nieuwe markten in Europa. Kolonies waren niet langer het enige spel voor Britse fabrikanten. Het economische bloeden is gestopt. De politieke druk is weg.
Tien jaar lang was de ‘niet-importatie’ het belangrijkste wapen van de kolonisten. Ze probeerden met vreedzame middelen de eisen van Groot-Brittannië binnen te halen. Het mislukte. De Britse economie heeft de schok geabsorbeerd. De politieke rechten waar de kolonisten naar streefden bleven buiten bereik.
Experimenten hebben aangetoond dat de druk van de consument zijn grenzen kent. Vooral als het doelwit andere opties heeft.
