De Chinese Tianwen-2-sonde heeft eindelijk de quasi-maan van de aarde ingehaald. Ja. Er is nog een maan. Of quasi in ieder geval. Het hing daar een tijdje rond en deed dat soort dingen die ruimtevoorwerpen doen. Nu hebben ze elkaar ontmoet. Groot probleem. Het voelt alsof we altijd hebben geweten dat er iets was dat wachtte om gepakt te worden.
De ontdekking zou een Rosetta-steen kunnen zijn voor kosmische signalen.
Onderzoekers denken dat de mysterieuze zich herhalende radiosignalen die we blijven opvangen? Opgelost. Wij hebben de bron gevonden. Of in ieder geval zeggen ze dat ze dat hebben gedaan. Een Rosetta-steen. Je weet wat dat betekent. Het kraken van de code. Het lezen van de geest van het universum. Klinkt ambitieus. Meestal is dat zo als ze het woord Rosetta gebruiken.
Pluto en Titan verbergen iets. Een samenstelling. Iets dat licht opslokt. Het weerspiegelt het niet alleen. Absorbeert het. Op een manier die onze databases niet kunnen verklaren. Niet geïdentificeerd. In ons eigen zonnestelsel. Hoe gênant.
Kijk omhoog
Je kunt de gigantische asteroïde dit weekend zien. Zie het echt. Het zal dichtbij komen. Niet te dichtbij, dankzij de natuurkunde. Maar zichtbaar. Van verschillende plekken op aarde. Neem een telescoop mee. Een verrekijker zou het kunnen redden. Kijk maar waar ze zeggen dat je moet kijken. Mis het niet.
Wanneer onze ster over 5 miljard jaar onstabiel wordt…
Adem. De aarde zal niet worden opgeslokt. Nieuwe studie zegt dat we veilig zijn voor de vurige omhelzing van de zon. Misschien. Over 5 miljard jaar. Wat maakt het uit? Het is toch leuk om te horen. Geruststellend, als een leugen. Of de waarheid. Maakt niet uit. Wij zullen er niet zijn.
De Euclides-telescoop heeft een foto gemaakt. Van het centrum van de Melkweg. Het drukke hart. Meer dan 60 miljoen sterren in één opname. Verbazingwekkend. Mooi. Een puinhoop van licht. We houden ervan als machines beter kunnen zien dan wij.
Buitenaardse wezens. Spielberg heeft een film gemaakt over de onthullingsdag. Het moment dat we het zeker weten. Zo zal het er niet uitzien. Niet in het echte leven. We hebben gekeken naar de ontdekking van het Higgs-boson. Dat was het sjabloon. Droog. Bureaucratisch. Technisch. Geen explosies. Gewoon een lange persconferentie en een grafiek die niemand begrijpt. Saai. Nodig.
De kaart van alles
Het universum is niet zo uniform als we dachten. Of misschien is het dat wel, gewoon groter dan we dachten. In een onderzoek werd gekeken naar 47 miljoen sterrenstelsels. Er kwamen patronen naar voren. Op enorme schaal. Kosmische webpatronen. Dit zou een pijler van de kosmologie kunnen doorbreken. Of rek het gewoon uit. Moeilijk te zeggen met deze dingen.
Onder je voeten bevindt zich een wereldwijd netwerk van schimmels. Echt. Eerste volledige kaart. Het ondersteunt het plantenleven. Reguleert het klimaat. We lopen op een neuraal netwerk van paddenstoelen. Raar om over na te denken. De volgende keer dat je in het gras stapt. Denk aan de schimmels. Ze doen hier veel van het zware werk.
Venezuela. Twee aardbevingen. Satellietbeelden tonen de vernietiging. Helder als de dag. Vanuit de ruimte is het geometrie. Verschuivingen. Pauzes. Redders gebruiken de kaarten. Overlevenden vinden. Of proberen. Het zijn koude gegevens voor een warme tragedie. Maar het werkt.
Ruimtelasers zagen de korst ook verschuiven. De dubbele aardbevingen in Venezuela hebben de huid van de planeet bewogen. Satellietbeelden hebben de vervorming vastgelegd. Het was niet alleen oppervlakteschade. De korst bewoog. Fysiek veranderde vorm. De aarde leeft. Alleen niet hoe we het bedoelen.
Gegevens worden teruggestuurd om AI-modellen te trainen…
Britse startup. Lancering van een levensduurlaboratorium. In een baan om de aarde. Microzwaartekracht. Het is niet bedoeld om medicijnen te maken. Voor gegevens. Eiwitten. Alzheimer. Kanker. AI moet zien hoe ze zich daar gedragen. Voorspellen is nu het spel. Wij willen veroudering voorspellen. We willen de klok hacken. Succes.
