Ik heb geen televisie. Wij hebben er nooit een gekregen. Geen theaterzaal in het appartement. Te veel gedoe voor wat het was. Mijn vrouw en ik hangen over laptops op de bank heen, als twee blutste studenten die één koptelefoon delen. Het is rot. Echt.
Toen kwam de Samsung Movingstyle 32. Een monitor op wielen. Het idee klikte meteen. Wil je een film kijken in de keuken? Stuur het daarheen. Klaar. Zet je hem in de kast als je klaar bent? Zeker. Geen woonkamer make-over nodig.
Een scherm dat je overal kunt parkeren.
Het is geen wondermiddel. Maar voor mensen zoals wij? Het is dichtbij genoeg.
De doos liegt
Het concept is niet gloednieuw. Ziekenhuizen maken gebruik van rolschermen. Conferenties maken gebruik van rolschermen. Maar Samsung heeft het verkleed als lifestyle meubel. Dat is slim. Vooral omdat het eigenlijk een standaard computermonitor is die op een gespecialiseerde standaard is geplaatst. Ja, de originele monitorstandaard wordt ook meegeleverd. In de doos. Voor het geval u uw rolscherm op een tafel wilt aansluiten. Dat deed ik niet. Ik weet zeker dat jij dat ook niet zult doen.
De doos? Enorm. Bedrieglijk. Je opent het en denkt dat ze je misschien een grote tv hebben gestuurd. Dan zie je de wielen. Vijf ervan zitten eronder verborgen totdat je ze eruit trekt. Het grootste deel van het gewicht bevindt zich in de basis. Moet zo zijn. Je tilt dertig kilo glas op een stok. De natuurkunde geeft niets om je ontwerpkeuzes.
Het instellen ging snel. Een paar schroeven. Het netsnoer door de kolom kronkelen. Dat handvat voor kantelen en hoogte? Op zijn best twijfelachtig. Je speelt ermee. Je vloekt zachtjes. Je neemt genoegen met ‘dichtbij genoeg’. Het draait. Het kantelt. Twintig centimeter verticaal reizen is prima als je ergens zit met een redelijk menselijke vorm. Vanaf de bank kon ik het scherm prima zien. Ik kon het prima zien staan. Dat is genoeg.
Verplaatsen tussen verdiepingen? Onmogelijk. Wij wonen in een stadshuis. Trappen bestaan. Dit apparaat haat ze. En vergeet de stroomkabel niet. 4 voet. 9 inch. Klinkt goed totdat je beseft dat je een 32-inch scherm heen en weer moet rijden om op zoek te gaan naar stopcontacten. Of sluit de stekker aan op een verlengsnoer dat in het tapijt ligt. Er bestaat struikelgevaar.
Houten vloeren? Het glijdt. Dun vloerkleed? Nauwelijks een stotteren. Dik pluche tapijt? Vergeet het. Maar meestal beweegt het gewoon. Rustig. Soepel. Het werkt.
Tizen regeert de kamer
Je hebt geen pc nodig om het te gebruiken. Samsung’s Tizen OS verwerkt dat onderdeel prachtig. Het functioneert precies zoals hun Smart TV’s. Dat betekent Netflix, Hulu, Amazon Prime, de gebruikelijke verdachten. Allemaal toegankelijk zonder een laptop aan te sluiten. De gebruikersinterface is schoon. Saai zelfs, op een goede manier. Samsung TV Plus verschijnt af en toe: gratis kanalen, lokaal nieuws, sport als je geluk hebt. Het is behoorlijk achtergrondgeluid.
Overstappen naar HDMI vanaf een PS5 of een Mac? Gemakkelijk genoeg. De afstandsbediening klaart de klus. De interface staat niet in de weg. Wat zelden voorkomt bij computermonitors die zich voordoen als tv’s. De meeste stikken hier. Samsung niet.
Prijs verstandig? $ 580. Dat voelt goed. Betaalbaar. Mainstream. Totdat je het paneel zelf nader bekijkt. VA-paneel. Kleuren zijn prima. Verzadiging is… oké. Niet levendig. Helderheid geschat op 250 nits? Zeker. De mijne sloeg 310 met de meter. Maar ‘s middags valt het zonlicht op je muur en dit scherm wordt zwak en spookachtig. Verwacht hier geen HDR-briljantie.
Is het van hoge kwaliteit? Bespreekbaar. Voor hetzelfde geld zou je een superieur OLED-paneel kunnen kopen. Snellere vernieuwingsfrequentie. Betere zwarten. Meer kleurdiepte. Maar die OLED blijft op een bureau staan. Dit ding beweegt.
Touchscreen? Nee. Gemiste kans. Stel je voor dat je tijdens het koken met je vingers door recepten bladert. Of door foto’s swipen. De afstandsbediening werkt. Vingers zijn vaak sneller. Maar nee.
De upgradeval
Samsung maakt een grotere, betere Movingstyle. De M7. Touchscreen ingeschakeld. Verversingssnelheid van 120 Hz voor gamers die een draagbare installatie bezitten. Inclusief batterij, zodat u niet vastzit aan kabels. Het enige nadeel? Het is 27 inch. Lagere resolutie 1440p. En kost $ 1.200 voor alle premiumfuncties. Au.
Waarom het scherm verkleinen om toeters en bellen toe te voegen? Wie weet. Maar voor iemand die 32 inch 4K-video wil, is de goedkopere optie de enige echte keuze. Tenzij je het echt leuk vindt om twee keer zoveel geld uit te geven voor een kleiner scherm.
LG heeft dit ook geprobeerd. De slimme monitorschommel. Hetzelfde 32-inch formaat. Aanraakingangen. Kost $1.000 in het midden. Geen van beide opties is perfect. Idealiter zou Samsung de rollende stand-alone gewoon verkopen. Laat je hem vervolgens koppelen aan elke monitor die je leuk vindt. Dat zou een heleboel dingen oplossen.
Misschien wel. Misschien komen ze erachter dat modulariteit het wint van geforceerde bundels. Voor nu echter. Het 32 inch scherm rollen we naar de woonkamer. Bekijk een film. Duw het weg.
Lost dit het tv-probleem op? Nee.
Het lost het probleem van “geen ruimte voor een tv” op. Er is een verschil. Ik rol er in ieder geval mee.
