Terwijl de Chinese overheid haar strijd tegen digitale fraude aanzienlijk heeft geïntensiveerd, is er een verontrustend patroon aan het licht gekomen: het harde optreden lijkt prioriteit te geven aan de bescherming van Chinese burgers, waarbij internationale slachtoffers – vooral Amerikanen – vaak in het vizier blijven.
De verschuiving in de criminele strategie
Jarenlang floreerden oplichtingsoperaties op industriële schaal in Zuidoost-Aziatische centra als Laos, Myanmar en Cambodja. Deze syndicaten worden vaak gevoed door de Chinese georganiseerde misdaad, maken gebruik van dwangarbeid en opereren via geavanceerde mondiale witwasnetwerken.
Recente gegevens duiden echter op een strategische spil van deze criminele organisaties. Terwijl Peking zijn greep verscherpt op oplichting gericht op de eigen bevolking, verdwijnen de syndicaten niet; ze zijn gewoon hun doelen aan het heroriënteren.
- In China: De gerapporteerde verliezen onder burgers zijn tussen 2023 en 2024 met ongeveer 30% afgenomen.
- In de VS: De gerapporteerde verliezen als gevolg van “cyber-enabled” oplichting zijn enorm gestegen, waarbij de FBI vorig jaar ruim $17,7 miljard aan gerapporteerde schade noteerde – een cijfer dat volgens deskundigen een enorme onderwaarde is.
“Het harde optreden van China tegen mensen die China oplichten heeft ‘de ballon platgedrukt’, wat heeft geleid tot meer internationale en Amerikaanse targeting.” — Gary Warner, directeur inlichtingen bij DarkTower
Een probleem van “selectieve handhaving”.
De kern van het probleem ligt in wat Amerikaanse functionarissen omschrijven als “selectieve handhaving**”. Terwijl China grootschalige nationale veiligheidscampagnes heeft gelanceerd en een cultureel ethos heeft gepromoot van ‘Chinezen bedriegen Chinezen niet’, zijn zijn inspanningen op het gebied van wetshandhaving in Zuidoost-Azië bekritiseerd omdat ze inconsistent zijn.
Volgens de US-China Economic and Security Review Commission is de strategie van Peking gericht op het terugdringen van het aantal Chinese onderdanen dat het slachtoffer wordt. Dit creëert een perverse prikkel: criminele netwerken kunnen blijven floreren zolang ze Chinese doelwitten mijden en zich op de rest van de wereld richten.
Deze trend wordt verder bewezen door een verschuiving in het ‘personeelsbestand’ van deze oplichtingscentra. Het VN-Bureau voor Drugs en Misdaad heeft opgemerkt dat deze operaties het personeelsbestand diversifiëren en zich van strikt Chineessprekende werknemers verplaatsen naar een breder scala aan nationaliteiten en talen. Hierdoor kunnen ze effectiever de mondiale markten penetreren.
De “veilige haven”-parallel
Dit fenomeen is niet uniek voor oplichting; het weerspiegelt het al lang bestaande probleem van ransomware.
Veel van de meest productieve ransomwarebendes ter wereld opereren al jaren vanuit Slavische regio’s, met name Rusland. Daar bestaat een soortgelijke dynamiek: zolang deze groepen zich niet op Russische burgers of staatsbelangen richten, wordt hen vaak een vorm van ‘veilige haven’ gegund. Deze selectieve aanpak maakt het mogelijk dat criminele ondernemingen zeer winstgevend kunnen blijven door zich op buitenlandse entiteiten te richten en tegelijkertijd geïsoleerd blijven van binnenlandse vervolging.
Waarom dit belangrijk is
Het gebrek aan alomvattende, mondiale samenwerking creëert een enorme maas in de internationale wetshandhaving. Wanneer een grootmacht als China zijn handhavingsmacht eerder naar binnen dan naar buiten richt, wordt de criminele infrastructuur niet geëlimineerd; het leidt alleen maar tot een andere richting van de schade.
Zolang deze syndicaten ‘veilige’ niches kunnen vinden waarin ze kunnen opereren, zal de mondiale gemeenschap – en met name de Amerikaanse consumenten – de dupe blijven van hun evolutie.
Conclusie: China’s geïntensiveerde strijd tegen binnenlandse fraude ‘duwt’ criminele activiteiten effectief naar buiten, wat resulteert in een golf van geavanceerde oplichting gericht op internationale slachtoffers. Zonder een uniforme, mondiale aanpak voor de ontmanteling van deze syndicaten zullen de criminele netwerken zich blijven aanpassen en migreren naar minder beschermde bevolkingsgroepen.
