Vroeger was het de ruggengraat van de Amerikaanse logistiek. REA Express verzorgde de pakketten, het geld en de zware goederen die het land in beweging hielden. Halverwege de 20e eeuw exploiteerde het gedurende een korte periode de grootste grond- en luchtexpresdiensten van het land. Het had een ophaal- en bezorgnetwerk dat het hele continent besloeg. Maar die dominantie hield geen stand. Het verhaal van REA Express is een waarschuwend verhaal over de reikwijdte van de overheid, het falen van het management en de brutale realiteit van marktconcurrentie.
De overname in oorlogstijd
Het verhaal begint in 1918, tijdens de Eerste Wereldoorlog. De Amerikaanse regering nam de nationale spoorwegen over om de logistiek voor de oorlogsinspanningen te stroomlijnen. Toen zij dat deed, legde zij ook beslag op de binnenlandse expresactiviteiten van de grote vervoerders.
Dit waren geen kleine spelers. Het waren reuzen:
- Adams & Company (opgericht in 1842)
- American Express Company (opgericht in 1850)
- Wells, Fargo & Company (opgericht in 1852)
- Southern Express Company (opgericht in 1861)
De overheid heeft deze onteigende bedrijven samengevoegd tot één overheidsbedrijf genaamd de American Railway Express Company. De logica was eenvoudig. Consolideer alles onder één dak om het leger te dienen.
Toen de oorlog voorbij was, werden de spoorwegen teruggegeven aan hun oorspronkelijke eigenaren. De exprespostbedrijven waren dat niet. De overheid behield het monopolie. American Railway Express Company bleef een publieke entiteit, die al die geconsolideerde macht en infrastructuur in handen had.
De terugkeer naar particuliere handen
Het monopolie duurde niet eeuwig. Op 7 december 1928 besloten 86 spoorwegmaatschappijen van het land dat ze er weer in wilden. Ze richtten Railway Express Agency, Inc. op.
In 1929 kocht deze nieuwe particuliere entiteit American Railway Express Company over. Het expresbedrijf was eindelijk weer in particuliere handen. Railway Express Agency exploiteerde het vier decennia lang efficiënt genoeg.
Vervolgens verwierven de eigen functionarissen van het bedrijf in 1960 een meerderheidsbelang. Ze veranderden de naam in REA Express, Inc. Het merk was bekend. Het netwerk was uitgebreid. Maar de fundering was aan het barsten.
De afdaling naar een faillissement
De ineenstorting van REA was niet plotseling. Het was een langzame bloeding veroorzaakt door drie specifieke factoren.
De eerste was gebrekkig management. Het leiderschap dat in de jaren zestig de macht had overgenomen, had moeite zich aan te passen. De logistieke wereld was aan het veranderen. De oude modellen voor het verwerken van contant geld en pakketten waren niet schaalbaar.
Op de tweede plaats stonden stakingen. De Brotherhood of Railway & Airline Clerks ging in staking. Deze arbeidsverstoringen zorgen ervoor dat de grondactiviteiten tot stilstand komen. Elke dag van inactiviteit leidde tot verloren inkomsten en een ondermijning van het vertrouwen van de klant.
Derde was competitie. Er ontstonden twee nieuwe krachten die de oude garde niet kon aanraken.
- De Amerikaanse postdienst. Het was alomtegenwoordig. Het was goedkoop. Voor kleine pakketten was dit vaak de enige optie voor afgelegen gebieden.
- United Parcel Service (UPS). UPS was aan het innoveren. Het bouwde een modern netwerk uit de particuliere sector dat sneller en flexibeler was dan de verouderende REA-infrastructuur.
REA werd geconfronteerd met drastische financiële verliezen. Het kon op prijs niet concurreren met de Post. Het kon de flexibiliteit of groei van UPS niet evenaren.
